దివ్వెల కళ్ళు

దివ్వెల కళ్ళు

-----------------

భావరాజు పద్మిని - 28/4/16

విశ్వమునేలే మాయల వేలుపు 

నాటకసూత్రము నింపిన కళ్ళు 

కనికట్టేమని తరచి చూడగా 

కన్నులు కావవి ఆత్మ సంకెళ్ళు

సర్వజీవులకు సమ్మోహనమై

సర్వకళలకు సమ్మేళనమై

సకలప్రాణులను సమభావనతో

కంటికి రెప్పగ కాచే కళ్ళు

సంద్రపు లోతుల నిగూఢతత్త్వం

గగనపు విశాల వ్యాపక నైజం

ప్రణవ నాదపు ప్రశాంత భావం

నిబిడీకృతమై వెలిగే కళ్ళు

కన్నులు కాంచే దంతయు మిధ్యని

చూడలేనిదే శాశ్వత నిధియని

బైటవెతుకక లోన చూడుమని

చెప్పక చెప్పే దివ్వెల కళ్ళు

దృష్టియు ద్రష్టయు అంతా తానని

ప్రాణుల నుండెడి జీవము తానని

తనను చేరుటే జన్మ గమ్యమని

వేద సారమును తెలిపే కళ్ళు

దీపపు కాంతికి శలభము వోలె

కన్నుల జ్యోతికి బానిసనైతి

అక్కున జేరే మార్గము జూపి

ఆదరించుమా ఆత్మదీపమా!

//గురు హృదయం//

//గురు హృదయం//

---------------------------

భావరాజు పద్మిని - 15/5/16

కొందరు బిడ్డలె ఒక్కతల్లికి 

అందరు బిడ్డలె అమ్మగురునికి 

అక్కున చేరిచి ఆదరించును 

కంటికి రెప్పగ కాచుచుండును.

తాను తిన్నను బిడ్డడి ఆకలి,

కన్నపేగును కలచివేయును. 

శిష్యుల పస్తు గురువుకు బరువై,

కడుపునింపగా కలవరపడును.

నిద్దుర చాలక నీరసపడినా 

అలసట కమ్ముచు ఆవరించినా 

తరుణోపాయము తక్షణమేనిచ్చును 

హితులనుకొను పగవారిని జూపును.

చేయి పట్టుకొని నడకలు నేర్పి,

ముక్తిమార్గమును తాను చూపును 

విద్యాబుద్ధులు అక్కరలు దీర్చి,

ఆపదలందున ఆదుకొందును.

మంచిని పెంచగ నడవడి తెలిపి,

మార్గము మార్చగ మందలించును 

దానము సేవ ధర్మము నేర్పును 

మాటల జెప్పక చేసి చూపును.

అన్నీ ఉన్న బిడ్డడి కన్నను, 

కొరతలు ఉన్న బిడ్డని మీదనె 

మమత ఎక్కువట మాతృమూర్తికి 

అదియె సత్యము తల్లిగురువుకు.

బిడ్డ ఎదుగుతూ తల్లిని మరచిన 

తన సంతోషమె తగని పెన్నిధని 

దూరమునున్నా పూజలు చేయును 

గురువటులె వీడక క్షేమము కోరును.

పేగు బంధమా ప్రేమ పాశమా 

ఏది గొప్పయని తరచి చూచిన

ఏమరుపాటున తల్లి మరచినా 

గురువు వీడరు జన్మజన్మలా.

(పూజ్య గురుదేవులు శ్రీ వి.వి.శ్రీధర్ గురూజీ కృపావాహిని )

శ్రీ అహోబిల నృసింహ దండకం

ఓం నృసింహ దేవాయ నమః 

నృసింహ స్వామి అనుగ్రహంతో మే 18, 2016 న వర్షించిన ఈ దండకంలో అహోబిలంలోని నవనారసింహాల సంక్షిప్త చరిత్ర, 'ఉగ్రం వీరం 'అనే మంత్రరాజపద స్తోత్రం లోని నామాలు, 'అహో వీర్య మహో శౌర్యం' అనే శ్లోక భావం క్లుప్తంగా పొందుపరచడం జరిగింది. సర్వం శ్రీ నృసింహార్పణమస్తు !

శ్రీ అహోబిల నృసింహ దండకం
--------------------------------------

శ్రీనార సింహా ! మహాభాగ !యాహోబిళా సార్వ భౌముండ వైనీవు లోకాల రక్షింప ఈరూపు తోడన్ !ఇలన్బుట్టి కొండంత నీరూపు కారుణ్య మున్తోడ కుంచించి, మాకన్నులాపంట గానీవు నిండార వేంచేసి తీవయ్య ఓభక్త చింతామణీ ! దుష్ట శిక్షాగ్రణీ !శిష్ట రక్షాకరానిత్య పారాయణీ దేవ|
ఓస్వామి ! యుగ్రుండ వీరుండ శ్రీమాహ విష్ణుండ! హేజ్వాల రూపుండ ! సర్వాతొ ముఖ్ఖుండ ! నౄసింహ దేవుండ! భీషాణ కారుండ ! భద్రుండ !మృత్యూవు కేనీవు మృత్యుండ వైనావు గాదా మహావీర!
ముమ్మూడు మూర్తూల నున్ దాల్చి నీవేయహాబీల తీర్ధాన నొప్పీతి వీగాద యాగాధ నూవిన్న నాకెంతొ నచ్చెర్వు నాయెన్ గదాదేవ దేవాధి దేవేశ!

జ్వాలానృసింహుండవైనీవు కంబమ్ము నందున్జనించిన్ ని, భక్తుడ్ని రక్షించి, హీరణ్య కాశీపు నిన్ద్రుంచి, అత్యుగ్ర రూపంబు తోడన్ చరించంగ, భీతిల్లి లోకాలు నల్లాడగాజూచి, బాలున్త పస్సూను జేయంగ నంతాట, కోపమ్ము వీడి, స్వయంభూవు గానీవు భవ్నాశి తీరంబు నందున్యహోబీల నౄసింహ దేవూని గానొప్పి నావూగ !

వేదాద్రి పైనీవు మాలోల సామీగ వేంచేసి ఈకొండ పైనేను భూమాత నూగాచ, వేదాల రక్షింప వారాహ మూర్తీగ జన్మించి నావే ! హనూమంతు నిన్ కోర్కె దీర్చంగ కారంజ వృక్షంబు ఛాయన్ ధనస్సున్ ధరించీ బయల్పాడి తీవోయి నాస్వామి !
అక్షాయ తీర్థంబు చెంతాను భర్గుండు నీపూజ జేయంగ మెచ్చీయు భార్గోటి రాయూని గానొప్పి తీవంట! యోగమ్మునందున్న యానందమున్దెల్ప పట్టంబు వేసీన తీరూన, యోగానృసింహమ్ము గావచ్చి యాబ్రహ్మ కేశాంతి నిచ్చీతి వీగాద !

హాహాహు హూయాను గంధర్వులా శాపమున్బాప నాదివ్య గానమ్ము,నృత్యమ్ము నాలించి తాళమ్ము వేయూచు ప్రత్యక్ష మైతీవి! పాపూల పాపాలు గాంచీన వెన్వెంట బాపేటి పావాన మూర్తీగ భారద్వజాద్రష్ట ప్రార్ధన్ను మన్నించి, లక్ష్మీస మేతుండవై, యాది శేషూని నీడన్వెలాసీతివీ స్వామి!

ప్రహ్లాదునీగాచ నీలీలలంజూచి ‘యాహో’యనీ దేవతాలెల్ల నచ్చెర్వు నొందూచు ‘వీరాధి వీరుండ! శూరాధి శూరుండ! బాహూపరాక్రామ ధీరుండ!’ నంచూను కీర్తించి నర్చించి ధన్యూల యీరంత !
యంతాటి వారాలె నిన్నున్ న్నుతించంగ మాటాలు రానట్లు మూగాలు యైనారు నిన్నెంచ నేనెంత నోస్వామి నీదాస దాసీని నీపాద ధూళిన్ ప్రభోనేను ! యల్పూల మీదానె నీజాలి జాస్తీగ వర్షింతువూగాద !నోదేవ ఈయాత్మ నీచెంత కున్చేర్చి పాలింప వాస్వామి ! ఓప్రాణ నాధా !నమస్తే నమస్తే నమస్తే నమః !

పద్మపు దేవత

చాలాకాలంగా లక్ష్మీదేవి మీద ఒక కవిత రాయాలని ఒక ఆజ్ఞ. వాయిదాలు వేస్తూ వస్తున్నాను. ఇవాళ సాయంత్రం గుడికి వెళ్తే అమ్మ వదలలేదు. ఇదిగో వెంటబడి, ఇలా రాయించుకుంది. పలికినది ఆమె దయే! అందుకే ఆమె పారాణి పాదాలకే అంకితం.

పద్మపు దేవత

------------------

అమ్మ అనుగ్రహంతో - భావరాజు పద్మిని

25/6/2016

సూర్యకాంతికి కమలము విచ్చును

చంద్రకిరణముల విరియక ముడుచును

ఏమి చిత్రమో నళిన నయనుని

కన్నులు సోముని సోదరి జూడగ

నీల నీరజములై విప్పారును

నిండు పున్నమిన సంద్రము పొంగును

మండుటెండకది మౌనము దాల్చును

ఏమి చిత్రమో అంబుధి యల్లుని

యుల్లము సిరి సిరినగవులమిసిమిని

గాంచి మోదమున మరి యుప్పొంగును

పంకము నందునె పద్మము బుట్టును

పంకము లేకనె నాభిన పద్మము

బుట్టిన వైనము చెప్పెద వినుము

పద్మపు దేవత పట్టపు రాణియై

హరి తనువందున తా పుష్పించెను

సుధను గ్రోలినను అమరులగుదురు

సుధను గ్రోలకనె పంచిన మోహిని

సదా సాక్షిగా నిలచుట నెటులన

సరసిజలోచని ప్రేమామృతమును

మక్కువ ద్రాగెడు హరిభృంగమిది

వాక్కుకు మనసుకు అందని విభుని

వలపున గట్టిన వన్నెల రాణివి

మధుసూదనుడికి మరులను పంచి

మదనుని తల్లిగ జేసిన మాతవు

మంగళకారిణి మాధవ ప్రేయసి

చల్లని తల్లివి చక్రికి చెలువవు

నీమది నీరజనాభుని నెలవు

నీఒడి నళినదళాక్షుని కొలువు

నీజత నున్ననె తనదు విభవమని

చాటి చెప్పెనుగ వేంకటేశుడై !!

గురువెక్కడ ?

"మీ గురువుగారు ఎక్కడుంటారు ?" అని అడిగితే, లౌకిక విషయాసక్తి కలవారికి చెప్పడం చాలా కష్టం... "ఎక్కడ లేరు ? " అన్నదే సమాధానమేమో. గురుకృప కలిగిన శిష్యుడు మెరిసే తారల్లో, వెలిగే భానుడిలో, కురిసే వానలో, తినే ఆహారంలో, ఆఘ్రాణించే వాసనలలో, వినే శబ్దాలు అన్నింటిలో, చూసే ప్రతి వస్తువులో, ఆత్మీయ స్పర్శలో గురువునే అనుభూతి చెందుతాడు. వెలుపలా ఆయనే, బయటా ఆయనే... రెండు దేహాలలో జీవిస్తున్న ఏకాత్మ వారు.   గురుశిష్యులు బింబ ప్రతిబింబాల్లా ఉంటూ, ఒకరితో ఒకరు ఎల్లప్పుడు సంభాషించుకుంటూ ఉంటారు. ఇదే భావాన్ని అక్షరాల్లో ఇమడ్చడానికి ప్రయత్నించాను.

గురువెక్కడో నీవు గురుతెరగవోయి 

గుడి ఇక్కడేనంటు గనిమ్రొక్కవోయి 

గురువంటె శివుడంటు గురుగీత చెప్పెను 

శివుడంటె జగమంత వ్యాపించి ఉండును 

కదిలేది కదలనిది కానిదేది గురుమయం 

                                   ఇది తెలిసి మెలుగుటయె గురుకుల జీవనం // గురువెక్కడో నీవు//

కనిపించునది ఎంతొ కనువిందుసేయగా 

గుర్తించు కణకణమునున్నదే గురువని 

చవులూరు రుచులన్ని చవిజూచు వేళలో 

                               గమనించు అన్నపానీయాలన్ని గురువని // గురువెక్కడో నీవు//

ప్రియమైన కటువైన వినిపించునదియంత 

రవళించు గురువు నిను పలికించు గురువు 

భావమై భాషయై మనసంతటా నిండి 

                                నడత నేర్పును గురువు నడిపించు గురువు // గురువెక్కడో నీవు//

స్పర్శించునదియంత సమ్మిళితమైయుండి 

పొదువుకొను గురువు ప్రేమించు గురువు 

ఉచ్వాసనిశ్వాసలో ఊయలూగే 

                               ఊపిరి గురువు నీ ఉసురు గురువు // గురువెక్కడో నీవు//

గురుశిష్యులంటేను బింబప్రతిబింబాలు 

ఇరుదేహముల నమరు ఏకాత్మ రూపాలు 

మనసుతోనే వారు జరుపు సంభాషణలు 

                               పరమాత్మ ప్రమిదలో అలరారు దీపాలు // గురువెక్కడో నీవు//

వెలుపల లోపల నున్నారు గురువు 

వదలక వెన్నంటి కాచు గురువు 

గురువేక్కడోలేరు గాలించకోయి 

                                     గుండెలోనున్నారు  గుట్టుతెలియవోయి  // గురువెక్కడో నీవు//

రుద్ర సమాగమం

రుద్ర సమాగమం 

------------------

భావరాజు పద్మిని - 4/6/15 

పాడెనెక్కినంత బతుకు పండిపోయే 

కాటికెళ్ళినంత కధ మారిపోయే  

మేలుపూతలు పూసి, పెంచు మేనికాంతి 

మండు కట్టెలలోన మసిబారిపోయే

నీలాల కురులంటు జాలువారిన సొగసు 

నిముషాల్లో నిలువెల్లా నిగిరిపోయే 

తప్పొప్పులెంచుతూ తరచి చూచిన కళ్ళు 

ఇంద్రియములు తోడుగా పేలిపోయే 

కన్నవారినైనా కాలదన్నిన కాళ్ళు 

కరకు కట్టెలలోన కాలిపోయే 

అన్నినావేననుచు బారజాచిన చేయి 

ఏమందుకోలేక ఇగిరిపోయే   

పొట్టకూటి కొరకు పొట్టలు గొట్టిన బుద్ధి 

కపాలమోక్షమున కరిగిపోయే 

నీకు తోడు నేను – అన్న ఆప్తులంత

ఆమడ దూరానే ఆగిపోగా ...

రక్తమాంసములన్ని రగిలి బూడిద కాగ 

ఒంటరైన ఆత్మ వగచుచుండ ...

అపుడు వచ్చునట నీకై భస్మధారి.

ఏకాకి ఆత్మలకు ఆత్మజ్ఞానము నొసగి,

జన్మ బంధమని, మృత్యువే స్వేచ్చని,

తెలిపి తన బిడ్డలను దరిజేర్చి ఓదార్చ,

మరుభూముల తిరుగుచుండు భూతపతి..

మరణ భయమేల తెలుసుకొనవే మనసా,

కరుణ గాచును నిన్ను కైలాసనాధుడు. 

నటనలు ముగిసే నవజన్మంబిది,

మృత్యువనగా రుద్ర  సమాగామమే !

ప్రతిక్షణం చంద్రోదయమే !

ప్రతిక్షణం చంద్రోదయమే !

----------------------------

భావరాజు పద్మిని 

అరచేతులు చాచి మోడ్చి,

ఆకాశంలో చంద్రుడిని చుస్తారొకరు 

నీటిచుక్కైనా త్రాగక ఉపవశించి,

జల్లెడలో చంద్రుడిని చూస్తారొకరు 

సంకష్టినాడు వినాయకుని పూజించి,

చంద్రోదయానికై నిరీక్షిస్తారు ఒకరు  

చంద్రకళల తోటి పున్నమికొక, 

ముద్ద తగ్గిస్తూ వ్రతాలు చేస్తారొకరు 

మాకా నిరీక్షణలు లేవు...

కనులు మూసుకుని ధ్యానిస్తే,

ప్రతి క్షణం గురుచంద్రోదయమే !

పదహారు కళల పూర్ణచంద్రుడు...

ఆయన మోమే పున్నమి జాబిలి...

ఆయన మనసే వెన్నెల చలువ...

ఆ చలువకు వికసించే కలువలం.

మాకు ప్రతిక్షణం చంద్రోదయమే !